شنبه, ۲۲ آبان ۱۴۰۰ ۰۸:۳۵ ۳۴
طبقه بندی: در آیینه رسانه
چچ
2YTYqNiu2YbYryDYqNmI2LPYqtin2YbigIrZh9in2Yog2YXYtNmH2K8g2KjZhyDZg9mI2K/Zg9in2YYg2KrZiNin2YbigIrZitin2Kg=

تدبیر ویژه مدیریت شهری برای مناسب‌سازی وسایل بازی کودکان؛

لبخند بوستان های مشهد به کودکان توان یاب

همه‌چیز برای همه به تساوی وجود دارد. فرقی ندارد روی پاهایت راه می‌روی یا ویلچر جای اندام بی‌‌رمقت را پُر می‌کند. دیدن رمپ‌ها در گوشه و کنار این بوستان محلی دلگرم‌کننده است. مانعی برای رسیدن به سرویس‌بهداشتی‌های مناسب‌سازی شده، آلاچیق‌های کوتاه‌پله و وسایل بدن‌سازی وجود ندارد. اوضاع اما در محوطه‌بازی کودکان متفاوت است. سهم کودکان کم‌توان جسمی از بازی با وسایل رنگارنگ بوستان‌ فقط تماشا کردن و خیال‌بافی‌های کودکانه است فعلا.

مردم نوبت نمی دهند

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شهرداری مشهد به نقل از روزنامه شهرآرا؛ نمی شود به شیرین زبانی های کودکانه اش لبخند نزد؛ مثلا وقتی که بسم ا... می گوید و «رحیم» را «لحیم» تلفظ می کند. ساره تاب می خورد و قرآن می خواند. چهار ساله است، سالم، با نشاط و غرق در بازی. او و مادرش در فضای سرسبز پارک اوقات را به خوشی می گذارنند. کمی آن سوتر رضوان مشغول جست و خیز است. از سرسره برعکس بالا می رود و با چهره ای پر خنده و چشم هایی تنگ تر از قبل سر می خورد و پایین می آید. بودن در شرایط ساره و رضوان برای امثال ابوالفضل رؤیاست. مشکلات حرکتی وصله ناجور زندگی شان شده است و از حداقل های کودکی بازمانده اند، چیزهایی مثل لذت یک دلِ سیر بازی کردن روی تاب، سرسره و الاکلنگ.

«واقعا؟ قراره این کار رو انجام بدن؟» شادی و تردید، در صدای فاطمه موج می زند. او مادر ابوالفضل است. فرزندش در بدو تولد سی پی (فلج مغزی) شده است. طفل نه راه رفتن می تواند و نه حتی نشستن. فاطمه می گوید: «نزدیک خونه ما به فاصله بیست دقیقه پیاده روی یه پارک هست. همه وسایل بازی اش مال بچه های سالمه. حتی تاب هاش حفاظ نداره و ابوالفضل نمی تونه خودش رو روی تاب نگه داره. باید فقط نگاه کنه بازی کردن بقیه بچه ها رو.»

او ادامه می دهد: یه بار رفتیم بهشت رضا، دیدم تاب هاش حفاظ داشت. بغلش کردم و نشوندمش. وقتی بازی می کنه خیلی آرو م تره. این روزا که همه ش توی خونه دراز کشیده ست، نق زدناش خسته م کرده.» فاطمه نبود امکانات برای کودکانی مثل فرزندش را می گذارد کنار فرهنگی که نیست. « وقتی می بینن بچه ت سالم نیست، بهت نوبت نمی دن که از وسایل بازی بچه گونه استفاده کنی. کاش یه جایی بود مخصوص همین بچه ها. جایی که همه هم درد باشن.» زمزمه هایی که شنیده ای مبنی بر تلاش برای مناسب بازی وسایل بازی کودکانه در برخی بوستان های شهر را با او درمیان می گذاری. هزینه های آن را یادآوری می کند و با شادی و تردید می پرسد: «واقعا؟ یعنی قراره این کار رو انجام بدن؟»

نه به جداسازی کودکان توان یاب

حافظه اش را برای جواب به یک سؤال ساده زیر و رو می کند و با بغضی سنگین و صدایی لرزان آن را تحویل می دهد. مادر می گوید: در همه پانزده سالی که از عمر دخترش، زهرا، می گذرد، فقط یکی دو بار او را برای بازی به پارک برده و همان یکی دو بار، آن قدر از رفتارهای مردم و نبود امکانات مناسب شرایط زهرا دلگیر شده که عطای این لذت را به لقایش بخشیده است.

زهرا دچار نوع خاصی از کم بینایی است. رنگ ها را تشخیص می دهد اما پستی و بلندی و ابعاد اجسام را با چشم متوجه نمی شود. مثلا اگر پله ای مقابلش باشد، آن را تشخیص نمی دهد مگر با کمی مکث و استفاده از حس لامسه. بالا رفتن کُند او از پله های سرسره و رفتارهای تند دیگرانی که آن روز به پارک آمده بودند، خاطره تلخی را برای او و زهرا به یادگار گذاشته است. می گوید گذشت سال ها نه فقط این خاطرات را کم رنگ نکرده است، بلکه با فضاهای شهری نامناسب برای حضور توان یابان و فرهنگی که بین مردم جانیفتاده است هر روز که می گذرد پر رنگ تر و عمیق تر هم می شود. «من اون روز دخترم رو از پارک بیرون آوردم. راستش مدت هاست که دیگه زهرا رو به پارک و فضاهای عمومی نمی برم. چون واقعا اعصابم خرد می شه و با گریه و ناراحتی برمی گردم خونه. کنار این نبود امکانات، رفتار مردم هم آزاردهنده ست. حضور یکی مثل دختر من، براشون عادی نشده. چون ندیدند، چون بچه های ما توی پارک ها و بقیه جاهای عمومی همیشه غایب بودند.»

دو گزینه را پیش روی او می گذاری. پارک هایی مختص توان یابان یا مناسب سازی بوستان های کنونی برای بازی بچه های سالم و توان یاب، در کنار هم. کدام یک بهتر است؟ با اطمینان، گزینه دوم را انتخاب می کند و می گوید: باید کنار هم باشن. بچه سالم شما باید کودک توان یاب من رو ببینه. چهار روز دیگه همین ها می شن شهردار و نماینده مجلس. حداقل از تجربه های کودکی شون این رو به یاد می آرن که چشم بعضی آدما نمی بینه، نمی تونن راه برن و ... . یاد می گیرن توی تصمیم هاشون این آدم ها رو هم در نظر بگیرن.»

اینجا و 26 هزار و 600 کودک توان یاب

نیاز به بازی و سرگرمی که سن و سال نمی شناسد. برای همه مهم است و برای کودکان مهم تر. سرپرست معاونت توان بخشی بهزیستی خراسان رضوی در گفت و گو با شهرآرا از 26 هزار و 600 کودک توان یابی می گوید که زیر پوشش بهزیستی استان هستند. پنج هزار و 100 نفر از آ ن ها کمتر از شش سال دارند و نیازشان به بازی مضاعف است. به گفته حمیدرضا علیزاده رضایی 40 درصد از کودکان توان یاب شناسایی شده استان، در مشهد هستند. آمار او به خودی خود نشان می دهد که مناسب سازی فضای بوستان ها برای حضور و بازی کودکان توان یاب مهم است. با این حال ادامه می دهد: اینجا مشهد است نه یک شهر عادی. با احتساب انبوه زائرانی که هر سال به قصد زیارت و حتی درمان به مشهد می آیند، جمعیت کودکان توان یاب که به استفاده از فضای بازی پارک ها نیاز دارند، بیش از این اعداد است.

علیزاده رضایی از جلسه امیدبخشی که با مدیران شهرداری مشهد برگزار کرده است این طور برایمان تعریف می کند: جلسه خوبی بود. پیدا بود که به موضوع مناسب سازی فضای بازی بچه ها در پارک ها علاقه مند هستند. کارهایی را که تا الان انجام داده اند گفتند و ما تجربه ها، وسایل بازی مناسب برای انواع مشکلات حرکتی و نقدهایمان را بیان کردیم؛ مثلا اینکه در برخی بوستان ها، کودک توان یاب اصلا نمی تواند وارد پارک بشود چه برسد به اینکه بخواهد از وسایل بازی استفاده کند. ما گفتیم، آن ها هم پذیرفتند. قرارشد جلسات هفتگی مان ادامه داشته باشد، با حضور سایر مسئولان شهری که به ماجرا مربوط هستند. ما هم از سازمان های مردم نهاد و انجمن های توان یابان دعوت می کنیم بیایند و نکاتشان را مطرح کنند.

او رغبت مسئولان حاضر در جلسه را یادآور می شود و می گوید: به اتفاق های خوبی که برای کودکان توان یاب در راه است خوش بینم.

بزرگ و شدنی

دلگرمی به خبرهای خوب پیش رو، وقتی بیشتر می شود که با سید علی اکبر انتظام، مدیرکل بهبود محیط زیست شهری شهرداری مشهد، صحبت می کنیم. او به نصب آزمایشی وسایل مخصوص بازی کودکان توان یاب در دو بوستان شهر اشاره و اضافه می کند: از پارسال مشاور گرفته ایم برای اینکه ابعاد کار را بررسی کند. مطالعاتش در دست انجام است. لوازمی طراحی شده که باید تهیه شود. برخی مکان ها که برای کودکان توان یاب اولویت دارد نیز پیشنهاد شده است که باید بررسی شوند. تأیید بهزیستی را می گیریم. جلسه و تبادل نظر با مدیران این مجموعه برای همین تبادل نظرهای کارشناسی است.

او مانند بسیاری از کارشناسان معتقد است که باید به جای تمرکز بر ساخت پارک های اختصاصی برای کودکان توان یاب، بوستان های کنونی را مهیای حضور و بازی آن ها کرد تا از جامعه جدا نشوند و بچه های توان یاب لابه لای کودکان سالم رشد کنند.

انتظام به شرایط خاص کودکان اوتیستی هم اشاره می کند و زمین بازی مخصوصی که برای آن ها در منطقه 9 شهرداری ایجاد شده است.

وقتی انواع مشکلات حرکتی و نیازهای متفاوت هر گروه از کودکان توان یاب را یادآور می شویم، می گوید که فعلا تمرکز بر مشکلات حرکتی است اما در جلسه ای که با دوستان بهزیستی داشتیم، نظرشان را راجع به سایر مشکلات مثل نابینایی هم جویا شدیم.

آن طور که او توضیح می دهد هنوز طرح به مرحله برآورد هزینه ها نرسیده است. «ما درخواست هایمان را به شورای محترم شهر ارائه می کنیم. حتما همراهی می کنند.»

او با مکث اضافه می کند: کار کار بزرگی است. ما ابتدای راه هستیم.

آدرس کوتاه شده: